ورزشگاه ها، عرصه جولان مردان!

عرصه عمومی و محیط هایی غیراز خانه،هیچ گاه محدودیت هایی را که برای زنان قائل است برای مردان نداشته و همیشه این گونه مکانها موقعیت هایی مردانه تصور می شده اند،البته در قرون اخیر و دنیای مدرن این تصورات تاحدود زیادی رنگ باخته و پای زنان هم به خصوص در جامعه سنتی و مذهبی ما به آنها باز شده است،اما به نظر می رسد که هنوز برخی محیط ها تنها عرصه حضور و جولان مردان است،ازجمله این محیط های مذکور می توان به ورزشگاه ها و جایگاه تماشاچیان در محیط های ورزشی اشاره داشت،این موضوع بحثی تاریخ گذشته است و بارها با آن مواجه شده ایم،اما در اینجا تنها قصد بیان موضوع و در نهایت درخواستی ملتمسانه را از مسئولین جهت حضور بدون محدودیت خانم ها در ورزشگاه ها ندارم بلکه قصد دارم تاحدودی به تبیین دلایل ذکرشده از سوی مردان و مسئولین جهت رد این درخواست به حق بپردازم.

درکشور ما و سایر کشورهای مسلمان و سنتی(البته این موضوع جای تحقیق دارد) در سالهای اخیر،زنان و سایر اقشار جامعه با موضوع میزان و چگونگی حضور در عرصه های عمومی و محیط های اجتماعی مواجه شده اند و در بسیاری از موارد چون ورزش،تحصیل،اشتغال و ...،تاحد زیادی البته نه حد مطلوب،به درخواست های به حق خود دست یافته اند و حتی حضور آنها موجب کاهش نگاه کلیشه ای به زنان و افزایش مسئولیت دولت و اقشار جامعه در ایجاد امنیت برای آنان شده است درحالی که درگذشته می توانست یکی از دلایل مخالفت و ایجاد ممانعت در راه حضور آنها در محیط های عمومی،عدم امنیت باشد که هنوز هم برخی از کارشناسان به این دلایل اشاره می کنند،اما حضور آنها به تدریج و درگذر زمان حداقل در ساعاتی خاص از شبانه روز،محیط را وادار به تأمین امنیت کرد البته هنوز محیط عمومی برای زنان امنیت روانی را نتوانسته فراهم کند که جای بحث آن در این نوشته نیست.

همان طور که اشاره شد،حضور زنان در ورزشگاه ها در سال های اخیر یکی از موضوعات جنجال برانگیز بوده و یکی از دلایل اصلی که همیشه جهت مخالفت با این حضور،مطرح می شده است،سالم نبودن این محیط و در نتیجه توهین به حرمت زنان است درحالیکه محیط های عمومی نمی تواند مختص قشر و یا گروهی خاص باشد بلکه می بایست برای حضور همه گروه های اجتماعی امنیت لازم را ایجاد نماید و در صورت عدم توانایی در این زمینه عرصه را بر متخلفان که محیط را برای حضور سایر گروه های اجتماعی(به خصوص زنان) در این محیط، ناآرام کرده اند،تنگ کند زیرا عقل و قانون حکم می کند که همیشه مجرمان و مزاحمان مورد تنبیه و طرد قرار بگیرند و نه کسانی که احتمال می رود قربانیان صحنه های اجتماعی باشند و احتمال می رود که برای مثال به آنها در چنین محیط هایی بی حرمتی شود.

بهتر این است که مسئولان نگاه آسیب شناسانه خود را تاحدی تغییر داده و مرکز توجه شان را جهت حل مشکلات اجتماعی از قربانیان احتمالی برداشته و بر متخلفان خیره کنند و به جای پاک کردن صورت مسئله درپی یافتن راهکاری جهت حل مشکل باشند که البته در اینجا،نوع برخورد مسئولین با این درخواست است که خود مسئله ساز شده است چون این درخواست را نمی توان مسئله ای آسیب زا تلقی کرد بلکه عدم توجه به نیازی به حق از سوی گروه های اجتماعی(زنان) است که آسیب زا است زیرا در این دوران،زنان توانایی و استحقاق خود را برای حضور در عرصه های عمومی و زمینه هایی که برای ما همیشه مردانه به تصویر کشیده می شدند،نشان داده اند و حذف آنها و نمایش این عرصه ها به شکل محیط هایی مردانه نمی تواند چاره ساز باشد بلکه این مسئولین هستند که باید به وظیفه خود جهت ایجاد محیطی امن برای همه اقشار جامعه در محیط عمومی عمل نموده و با متخلفان و متجاوزان به حقوق دیگران برخورد نمایند زیرا که برخوردی این چنینی خود می تواند منجر به اصلاح محیط هایی چون ورزشگاه ها شود.

 

لینک
چهارشنبه ٢٧ خرداد ،۱۳۸۸ - کیانا خسروی زاد